Psikodinamik terapi, psikanalitik terapiden türetilmiştir ve her ikisi de Sigmund Freud’un çalışmalarına dayanır. Psikodinamik terapi, psikanalizin kuram ve ilkelerine dayanan, derinlemesine bir konuşma terapisidir. Özünde, sorunlar hakkında terapötik bir ortamda konuşmak birey için son derece değerli olabilir. Karşılaştırıldığında ise psikodinamik terapi, terapist ile danışan arasındaki ilişkiden ziyade, danışanın dış dünyayla kurduğu ilişkilere daha fazla odaklanır. Psikodinamik terapi, yalnızca mevcut semptomları azaltmayı değil, bu semptomların altında yatan bilinçdışı süreçleri ve tekrar eden ilişki örüntülerini anlamayı hedefler. Bu yaklaşımda, kişinin geçmiş deneyimleri—özellikle erken dönem bağlanma ilişkileri—bugünkü duygu, düşünce ve davranışlarını şekillendiren temel unsurlar olarak ele alınır. Terapi sürecinde danışanın farkında olmadığı çatışmalar, savunma mekanizmaları ve içsel temsilleri zamanla görünür hale gelir. Bu farkındalık arttıkça, kişi hem kendisiyle hem de başkalarıyla kurduğu ilişkilerde daha esnek, bütünlüklü ve özgür bir konuma doğru ilerleyebilir. Psikodinamik terapi aynı zamanda değişimin yalnızca içgörüyle değil, terapötik deneyimin kendisiyle mümkün olduğunu kabul eder. Seans içinde ortaya çıkan duygular, aktarım ve karşı aktarım süreçleri aracılığıyla danışanın ilişki kurma biçimleri canlı bir şekilde gözlemlenebilir ve çalışılabilir. Bu sayede kişi, sadece geçmişini anlamakla kalmaz; aynı zamanda “şimdi ve burada” yeni bir ilişki deneyimi yaşayarak farklı tepkiler verme kapasitesini geliştirir. Zamanla bu deneyim, terapinin dışına da taşar ve kişinin günlük yaşamındaki ilişkilerine daha sağlıklı ve dengeli biçimde yansımaya başlar.